دریا واسه کشتیای بی سر نشین جا نداره
پس من چرا غرق بودم تهران که دریا نداره
این گوشه از شهر امنه من سعی کردم نمیرم
اینقدر نمیرم که آخر این گوشه پهلو بگیرم
تو سالها سرنشین این گوشه از شهر بودی
اما با من که همیشه همسایتم قهر بودی
آرامش قبل طوفان ابروی اون روی ماهه
اخمت به من گفت هر شب طوفان سختی تو راهه
چند روز چند سال چند قرن
از رد پامون گذشته
قلبم به عمره یه تاریخ
از این خیابون گذشته
قلبم مثه گوش ماهی با موج موهات رفیقه
عشق من این تنگ کوچیک کوچیکه اما عمیقه
دریا واسه کشتیای بی سر نشین جا نداره
پس من چرا غرق بودم تهران که دریا نداره
هرجا پی یت رفته بودم دلتنگ برگشته بودم
آشفته و خسته انگار از جنگ بر گشته بودم
من خوب بودم تا یه شهر با خشکسالیش بدم کرد
خوب شد خدا رحم کرد و عشق تو دریا زدم کرد
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده است
اولین نفری باشید که نظر میدهید!
برای ثبت نظر وارد شوید
فقط کاربران ثبتنام کرده میتوانند نظر ثبت کنند.