آهنگ آبی از رضا پیشرو

متن آهنگ آبی از رضا پیشرو

همه روزهایی دارن که خیلی بده

ولی بی خیال اینا می گذره روزای خوبو بد باخاطرات تلخ

راحت پا می ذارن رو تصمیماتو اصا نمی کنی فکرشم

هرچی میری جلو تر می ندازی یه نگاه به پشته سر

می بینی که همه ناامیدن و حتی ندارن بامرده فرق

آسمون های رنگارنگ بالا سرمون دریا تو ابرا محو

به این ضربانِ قلب عادت دارمو آبتنی می کنم تادریا هست

سبک مثله پروانه ام ولی اندازه آسمون ها قلب دارم

وقتی بالا سری هوام و داره پر از انگیزه پی هدف های فردامم

هرشب می یشینم رو هلالِ ماه میگ ذرن ده ها ستاره ی دنباله دار

چشمه های جاودان می جوشه جلوپام چون همیشه فرق داشت برام زمانِ حال

منو نگاه نکن از جهانِ ما که از نفس هام میباره طلای ناب

ما ستاره ی زنده های مرده ایم فرقیم نداره که رو انتهای قله ایم

بعید می دونم تووی جاده ی برفی خرد مندی بشینه در انتظارِ جمله ای

روزیکه نوبت مردنم بود گذشت حالا دیگه زنده ام و روشنم توت

خیره شدن به اون پرستو به تاجِ خاری که همیشه رو سرم موند

به ناله هایی که مدام از اون ورم بود نامه هایی که تمامش تو سرم سوخت

به خودم قول دادم خودم بمونم کنار بیام بابلندیو بارنده بودن

تو هردو دسته بودم پُر تپش و متحد و نرم

گرممه برم جای خنک بمونمو یه چیزایی هست که فقط بایدخودم بدونم

تابمونم توو اوجِ ارتفاع بلندِ رو ابر وقتی ارتباطم صمیمانه حفظه

نمی ترسم از صدای کلنگه روی قبر

روزای خوبو بد باخاطرات تلخ

راحت پا می ذارن رو تصمیماتو اصا نمی کنی فکرشم

هرچی میری جلو تر می ندازی یه نگاه به پشته سر

می بینی که همه ناامیدن و حتی ندارن بامرده فرق

آسمون های رنگارنگ بالا سرمون دریا تو ابرا محو

به این ضربانِ قلب عادت دارمو آبتنی می کنم تادریا هست

سبک مثله پروانه ام ولی اندازه آسمون ها قلب دارم

وقتی بالا سری هوام و داره پر از انگیزه پی هدف های فردامم

اگه اینا راهته بیخیالِ بقیه خودت و بشناسو برو تووی مسیرش

هر تغییری داره کلی هزینه گاهی اوقات باجون

گاهی اوقات باپول

بهتره لفت ندیو موقعیتو بگیری بهتر از اینه فقط پشته در تو بشینی

افکاره سیاه و موانعِ زیاد نمی رسی هیج وقت به اواخره این راه

صبرو پیشه کن و ایمانو بگیر سفید و بکارو سیبهارو بچین

زرد آبی قاطی همه رنگِ خداست مغزه ما که از مقصده اصلی جداست

آفرینش پرسش تکاملِ رشده زیباستو زندگی میده بهت مژده

همه متحدو هم دل واسه هدف دوریم ولی دلا همه تنگه

تو این هوای سرد غربت یه صورت مرده است

یه مردمِ گشنه‌ است نتیجه کینه دشمن

این دل میده جرئت